Trasę skopiowałam z internetu, ze strony http://www.splywy.priv.pl/rospuda.html, Po analizie wszystkich informatorów, ten opis wydal mi sie najciekawszy :) Płyniemy odcinkiem wyboldowanym od 23 km do 61 :)
Rospuda wypływa powyżej Jez. Czarne (Filipowskie) na wys. Ok. 175 m. n.p.m., a uchodzi do Jez. Rospuda Augustowska (połączonego bezpośrednio z jeziorem Necko) na wysokości 122 m. n.p.m. i na tym odcinku liczy długość 67 km, posiada powierzchnię dorzecza około 900 km². Przez hydrologów nadal uważana jest za górny bieg rzeki Netty, uchodzącej do czasu wybudowania Kanału Augustowskiego w sposób naturalny do Biebrzy, lecz dla potrzeb turystycznych obie te rzeki rozdziela się od siebie. Jeszcze jako cieki naturalne nosiły one różne nazwy własne, a obecną Rospudę w zależności od miejsca przebiegu nazywano: Rowspudą, Dowspudą, Kamienną lub Filipówką. Nazwa rzeki i obu jezior: Rospudy Filipowskiej i Augustowskiej jest wynikiem zniekształcenia przez osadników z Mazowsza starej jaćwieskiej nazwy „daus pude”, co znaczyło „mocno naciskająca”.
Rospuda przepływa przez dziewięć jezior i pokonuje różniące się od siebie fozjograficznie dwie krainy: Pojezierze Suwalskie z bogatą rzeźbą polodowcową oraz płaską, sandrową równinę Puszczy Augustowskiej. Taki przebieg wpływa na jej różnorodny charakter i zmienność otoczenia, od niemalże górskiej rzeki o wysokich, często zalesionych brzegach i przełomach z kamienistym dnem do leniwie meandrującej wśród szuwarów w zagubionej dolinie typowej rzeki nizinnej. Przeciętny spadek rzeki między jeziorami Rospuda Filipowska a Rospuda Augustowska wynosi 0,94‰ a na krótkich odcinkach między jeziorami w górnej części dochodzi nawet do 3,5‰, co jest już pokaźną wielkością jak na rzekę nizinną. Na niektórych odcinkach spływ jest naprawdę trudny z powodu występowania w korycie licznych przeszkód w postaci powalonych drzew, wystających z wody głazów i starych pali przy mostach, licznych płycizn przy niższych stanach wody, silnego prądu na wąskich zakolach oraz jazów, progów i niskich kładek. Przeszkody te dla jednych stanowią zniechęcające utrudnienia, dla innych podstawowe atrakcje.
Ogólnie można powiedzieć, że dla wprawniejszych wodniaków ten szlak kajakowy będzie z całą pewnością bardzo ciekawy. Daje się go pokonać zapakowanym w sprzęt biwakowy kajakiem w 3 do 5 dni, wykorzystując do noclegów liczne, ładnie położone pola namiotowe. Jego zaletą jest możliwość przedłużenia w sposób naturalny spływu o rzekę Bliznę, którą w dwa dni dostajemy się do Aten nad Jeziorem Blizno, skąd przewozimy sprzęt do Bryzgla nad Jez. Wigry, by z tego miejsca wyruszyć dalej na szlak Czarnej Hańczy i kanału Augustowskiego do Augustowa. Wariant taki pozwala poznać w jednej wycieczce kajakowej cały, tak atrakcyjny krajoznawczo, region Pojezierza Suwalskiego i Puszczy Augustowskiej
0,0 Kajaki wodujemy na pn. Skraju wsi Czarne (schronisko PTSM, PKS) lub przy mostku żelbetonowym na trasie Filipów - Dubeninki nad jez. Rospuda (po prawej stronie drogi, na końcu stromego zjazdu), oszczędzając sobie niewygodnej przenoski.
1,4 W pd.-wsch. Krańcu jez. Czarnego (obecnie prywatnego) odnajdujemy zarośnięty trzciną i sitowiem wypływ na jez. Rospuda. Nad przesmykiem mostek drogowy o zbyt małym dla kajaków przepływie, konieczna dosyć niewygodna przenoska przez drogę asfaltową (ok. 20-30 m.). Na prawo, zaraz za przesmykiem, dogodne miejsce na biwak dla kilku namiotów.
1,5 Wypływamy na jez. Rospuda. Na lewym brzegu jeziora wieś Huta a niżej (w kierunku spływu) Rospuda. Na prawym brzegu (ok. 300m.) wieś Supienie a poniżej, na dużym łuku jeziora (ok. 200m.), wąskie jez. Wysokie - godne zobaczenia i pole biwakowe. Ze skarpy dzielącej jeziora piękny widok na okolicę. W pd. części jez. Rospuda, przy prawym brzegu, wyspa.
Jezioro Rospuda
Pow. 3,44 km², dł. 5,8 km, szer. do 0,85 km, gł. 39 m, 173 m n.p.m. ciągnące się w kierunku pd. – wsch. Otoczenie pagórkowate, na brzegach głazy narzutowe.
Huta
Wieś w XVIII w. w dużej mierze zasiedlona przez starowierców tzw. raskolników
7,0 Na krańcu jeziora krótki przepływ na jez. Kamienne. Kamienny mostek drogowy. Przepływ utrudniony. Kajaki należy przeprowadzić lub przenieść. Na prawym brzegu pojedyncze domy Wólki a na lewym dalsze budynki kolonii Filipów II, pole biwakowe.
9,0 Na końcu jeziora, zabagnionym i porośniętym roślinnością wodą, wypływ dalszego odcinka rzeki Rospudy. Kamienny mostek drogowy. Po obu stronach duża wieś Filipów, centrum po prawej stronie. Na odcinku mostu i za nim, należy przeprowadzić kajaki ze względu na płytką wodę o wartkim nurcie oraz kamieniste dno. W rzece płycizny oraz różne przedmioty - ze szkłami włącznie. Uwaga! Nie należy chodzić po wodzie boso.
Filipów
Wieś gminna, ok. 1,4 tys. Mieszkańców niegdyś miasteczko, położona u zbiegu rzeki Rospudy i jez. Kamiennego. Założony w 1565 r. na miejscu wcześniejszych wsi: Szembelowa i Dowspudy istniejących od 1513r. Lokacja miasta na prawie magdeburskim nastąpiła w 1570 r. Pod koniec XVI w. pod protekcją starosty Krzysztofa Morsztyna powstał tu zbór ariański oraz pierwsze na Suwalszczyźnie gimnazjum. W Filipowie urodził się Andrzej Wiszowaty, teolog i filozof ariański, etyk, poeta, autor 62 prac. Działał tu Faust Socyn, przywódca odłamu arian zwanego socynami. W roku 1635 miasto zniszczył pożar a w dwadzieścia jeden lat później Filipów ucierpiał w czasie bitwy wojsk hetmana Gosiewskiego ze Szwedami. Bitwa zakończyła się porażką wojsk polskich. Aż do rozbiorów miasto było siedzibą starosty. Po 1795 r. Filipów znalazł się w zaborze pruskim, w latach 1807 – 15 wszedł w skład Księstwa Warszawskiego, a po 1815 r. był w granicach Królestwa Polskiego w zaborze rosyjskim. Bliskość granicy Prus Wschodnich stymulowała rozwój gospodarczy miasta. Istniała tu komora celna, a w 1827 r. Filipów liczył ponad 2,3 tys. Mieszkańców. Rozwijał się handel i przemysł włókienniczy, wielu mieszkańców utrzymywało się z przemytu. Pomimo tego w roku 1870 Filipów utracił prawa miejskie. Po 1893 r. aktywnie działał tu kościół mariawitów. W czasie II wojny światowej miejscowość została zniszczona w 90%.
Kościół parafialny, murowany, trójnawowy, neoklasycystyczny z lat 1841 – 42 Wybudowany wg projektu Piotra Aignera. Powiększony w latach 1923 – 26. Wewnątrz 5 ołtarzy wykonanych w drewnie. W ołtarzu głównym barokowy obraz MB Częstochowskiej z XVII w. Obok drewniana dzwonnica i murowana plebania z poł. XIX w. W rynku domy (nr 3 i 25) z poł. XIX w.
PKS do Suwałk i Olecka, poczta, bank, sklepy, ośrodek zdrowia, policja, restauracja, kawiarnia, bar, stacja benzynowa.
10,0 Most żelbetonowy na trasie 652 Suwałki- Kowale Oleckie z kamienistym bystrzem i metalową rurą pod woda. Za mostem miejsce po młynie wodnym. Kajaki trzeba przeprowadzić. Poniżej (ok. 400m.) drewniany mostek drogowy - koniec Filipowa. Dalej koryto staje się bardzo kręte, miejscami wąskie i płytkie - z kamienistymi mieliznami i powalonymi drzewami. Konieczne jest wysiadanie z kajaków oraz ich przeciąganie i przeprowadzanie. W rzece występują kamienne zastawki spiętrzające wodę.
13,5 Zabagniona i otoczona szuwarem rzeka. Dopływamy do jez. Długiego o wysokich, nagich brzegach. Po prawej w oddali budynki wsi Garbaś. Południową część jeziora porastają w dużej części trzciny. Po lewej stronie budynki wsi Szafranki. Na końcu jeziora zarośnięty wypływ Rospudy. Niedaleko od wypływu most drogowy z kamiennym bystrzem i dużymi, leżącymi płytko pod wodą, głazami. Za mostem, u podnóża wsi Szafranki, pole biwakowe. Za wsią rzeka ma podmokłe, bagniste brzegi z roślinnością wodną zarastającą znaczną część koryta rzeki.
Szafranki
Wieś założona w 1603 r. Historycznie stanowiła przedmieścia Filipowa
16,5 Wybrukowany bród drogi gruntowej. W wodzie pojawiają się płytko zanurzone lub wystające paliki drewniane, będące pozostałością umocnienia brzegów. Obecnie znajdujące się w nurcie zaczepiają i ocierają dna kajaków na odcinku do jez. Garbaś.
18,5 Po lewej budynki wsi Zusno. Miejsce do obozowania. Rzeka przyśpiesza biegu, zbliżając się do jez. Garbaś (ładny odcinek trasy).
22,0 Most drogowy na trasie Filipów - Bakałarzewo. Pod mostem niezbyt bezpieczny przepływ. Kajaki lepiej przeprowadzić. Ok. 200m. za mostem wpływ do jez. Garbaś. Z lewej kilka zagród wsi Matłak. Na północnym skraju jeziora wieś Garbaś. Po prawej, zachodniej stronie jeziora naprzeciw ujścia Rospudy, nad rozległą zatoką, pole biwakowe. Dogodne miejsce biwakowe znajduje się także w pd.-zach. części jeziora, obok ośrodka wypoczynkowego, blisko ujścia strumienia wypływającego z jez. Mieruńskiego Wielkiego
Jezioro Garbaś
Pow. 1,52 km², dł. 3,5 km, szer. do 0,75 km, maks. gł. 48 m, 163,3 m n.p.m. rozciąga się na prawo od ujścia rzeki w kierunku pn. - zach. Otoczone jest morenowymi wzgórzami, w zachodniej części jeziora porośniętymi lasem świerkowo – sosnowym.
Matłak
Wieś nad jeziorem Garbaś. W pobliżu wsi stanowisko archeologiczne – ślady osadnictwa z epoki mezolitu (7500 – 4000 r. p.n.e.) i neolitu (4000 – 1700 r. p.n.e.)
Garbaś
Wieś wymieniona w dokumencie z 1541 r., jedna z najstarszych na Suwalszczyźnie. Resztki parku dworskiego. Ok. 1 km na zachód od wsi pomnik przyrody – głaz narzutowy o obw. 10 m i wys. 1.5m.
23,3 Z południowego zwężenia jez. Garbaś (na lewo od ujścia rzeki) wypływ dalszej części Rospudy. Na początku wypływu mostek drewniany z kamienistym bystrzem rozpoczynającym pierwszy przełom rzeki. W rzece płynącej w otoczeniu leśnym występują wykroty utrudniające spływ, połączone z bystrzami i szybkimi, ostrymi zakrętami koryta. Po drodze efektowne, wysokie, często podmyte brzegi piaskowe.
24,3 Ujście do śródleśnego jez. Głebokiego. Wypływu dalszego odcinka rzeki należy szukać z lewej strony jeziora przy jego południowym krańcu, pośród wysokich trzcin. Po początkowo łagodnym biegu rzeka staje się szybsza. Występują piaszczysto-kamieniste mielizny, ostre zakręty o szybkim i głębokim nurcie. Wysokie brzegi leśne oraz wykroty i powalone drzewa. Na długości ok. 4 km, do młyna w Bakałarzewie, występuje dalszy ciąg pierwszego przełomu rzeki, do którego pokonania dobrze jest się wcześniej przygotować, zabezpieczając bagaże i cenniejsze rzeczy przed zamoczeniem lub utratą przy ewentualnej wywrotce. W czasie przepływania tego odcinka czasem trzeba wysiadać celem prowadzenia kajaka lub uniknięcia kolizji na zakrętach. Spływ utrudniają także niskie, drewniane kładki.
28,8 Rozlewisko i młyn w Bakałarzewie, most drogowy - osada z centrum handlowym po lewej stronie. Kajaki przenosimy lewym brzegiem (ok. 50m.) w okolice mostu drogowego i wodujemy na szybko płynącej rzece. Pod mostem żelbetonowym kamieniste bystrze wymagające wytężonej uwagi przy przepływie.
Bakałarzewo
Wieś gminna licząca ponad 500 mieszkańców niegdyś miasto. Założona pod nazwą Dowspuda Bakałażewska w pierwszej połowie XVI w. W 1578 r. wymieniane pod nazwą Bakałarzewo, gdyż należało do Mikołaja Michnowicza Raczkowica pełniącego obowiązki bakałarza i pisarza królewskiego. Ok. 1603 r. ustaliła się obecna nazwa. Prawa miejskie otrzymało prawdopodobnie już w XVI w. Administracyjnie Bakałarzewo należało do powiatu grodzieńskiego w województwie trockim. W latach 1795 – 1807 znalazło się pod zaborem pruskim a w latach 1807 – 15 należało do powiatu wigierskiego Księstwa Warszawskiego. Po 1815 r. w granicach Królestwa Polskiego w zaborze rosyjskim. Do XIX w. stanowiło własność szlachecką Bezpośrednie sąsiedztwo granicy sprawiało, że miejscowa ludność trudniła się handlem i przemytem. W 1890 r. Bakałarzewo liczyło 1554 mieszkańców, z których większość stanowili żydzi. W 1870 r. miejscowość utraciła prawa miejskie. W dniu 02.09.1939 r. Niemcy dokonali wypadu na Bakałarzewo włamując się na głębokość ok5 km. Po całodziennych walkach 41 pułk piechoty odbił miejscowość, jednak zniszczenia sięgały ponad 90% stanu zabudowy. Obecnie miejscowość letniskowa.
Zachował się prostokątny układ przestrzenny. Kościół p.w. św. Jakuba Apostoła z 1936 r., zniszczony w czasie ostatniej wojny, odbudowany w 1951 r., wieże odbudowane w 1989 r. Jest to świątynia murowana, trójnawowa. Wewnątrz cenny ołtarz główny z XVII w., późnorenesansowy. W ołtarzu obraz MB Częstochowskiej zasłaniany obrazem Zwiastowania NMP, po bokach rzeźby św. Mikołaja i św. Barbary. W ołtarzach bocznych obrazy św. Mikołaja i św. Barbary. Na cmentarzu pomnik na mogile 4 – osobowej rodziny Pankiewiczów zamordowanej 23.04.1944 r. przez gestapo za udział w ruchu oporu. Zbiorowa mogiła i pomnik ofiar rozstrzeliwań dokonywanych przez Niemców w 1944 r. Zabytkowy młyn.
PKS< poczta, ośrodek zdrowia, bar, sklepy, kwatery prywatne, schronisko PTSM.
29,0 Wpływ na jez. Sumowo Wydłużone, ciągnące się na pd.. Pd.-zach. część prawego brzegu zalesiona. Przy końcu prawego brzegu wieś Sadłowina. W środkowej części lewego brzegu pole biwakowe. Także inne miejsca obozowania, np. w południowej części lewego brzegu lub po prawej stronie wypływu dalszej części Rospudy.
32,7 Zarośnięty wypływ znajduje się w pd. zawęrzeniu jeziora.
34,3 Most drogowy przy kolonii Kotowina. Przepływ pod mostem niezbyt bezpieczny ze względu na występowanie elementów betonowych i kamieni. Płynąć uważnie lub przeprowadzić kajak. Niedaleko za mostem kamienna płycizna na długości ok. 300m. rzeki. Dalej rzeka spokojna o licznych zakolach i staro rzeczach Otoczenie w znacznej części zabagnione.
35,5 Ujście Rospudy do jez. Okrągłego. Otoczenie jeziora w większości leśne, niewielka, zalesiona wyspa w pd.-wsch. części. Część jeziora przy ujściu rzeki zarastająca wodorostami. Na zach. brzegu, przy wypływie dalszej części rzeki możliwość biwaku po uzgodnieniu z właścicielem łąki, mieszkającym nie opodal. Kontynuując spływ trzymamy się prawego brzegu. Po prawej kolonia Mazury.
36,0 Wypływ Rospudy z pd.-zach. zatoki jeziora. Otoczenie rzeki bardzo ciekawe, z zalesionymi brzegami. Rzeka czysta z urozmaiconą roślinnością. Woda płynie spokojnie, prawie niezauważalnie.
37,0 Wpływ do kiszkowato ciągnącego się na pd.-wsch. jez. Bolesty. Jezioro ma wysokie, urzeźbione, a w części północnej, zalesione brzegi. Przy prawym, zach. brzegu przebiega lokalna droga do Raczek, a od pn. ciągną się także zabudowania wsi Bolesty Nowe i Stare. Na lewym, wschodnim brzegu, przy ujściu oraz 1,5 km i 4,5 km w dół znajdują się pola biwakowe. Także inne miejsca nadające się do obozowania. Na prawym brzegu, w dolnej części jeziora, wieś Ludwinowo. Cały czas wysoko wznoszące się brzegi jeziora urozmaicone są wyżłobionymi przez wodę jarami.
42,5 Zwężające się jezioro przechodzi w szeroko rozlewającą się rzekę. Po prawej stronie pierwsze budynki ciągnącej się 2 km wioski Raczki Małe.
43,0 Dawny młyn wodny, obecnie elektrownia wodna. Przenoska kajaków po prawej (ok. 100m.).
46,0 Most kolejowy na trasie Suwałki - Olecko a pod nim drewniane pale.
47,0 Most drogowy na trasie nr 654 Suwałki - Olecko przez Raczki. Pod mostem przeszkody w wodzie (pale, głazy). Poniżej występujące w wodzie głazy, skłaniające do szczególnie ostrożnego płynięcia. Po prawej stronie duża wieś Raczki. Celem odwiedzenia Raczek najlepiej jest zatrzymać się przed tym mostem. Poniżej Raczek Rospuda wpływa na tereny leśne wchodzące w skład Puszczy Augustowskiej i pozbawiona jest na swej drodze jezior. Trasa jest tu urokliwa. W wodzie często występują mielizny i głazy, zmuszające przy niskim stanie wody do wychodzenia z kajaka.
Raczki
Wieś gminna licząca ok. 1,6 tys. Mieszkańców, niegdyś miasto. Teren zasiedlony już w III – IV w.n.e. – stanowisko archeologiczne. W latach 1432 – 40 jeziora w puszczy pojaćwieskiej otrzymał w nadaniu Raczko Tabytowicz. Jego potomkowie otrzymali w 1514 r. pas pogranicznych puszcz, z których wydzieliły się dobra Raczki i Bakałarzewo. Wieś powstała ok. poł. XVI w. pod nazwą Dowspuda Raczkowska i była własnością Stanisława Raczkowicza. W 1558 r. Raczki wymieniane są już jako miasto. Przywileje handlowe otrzymały w 1682 r. z rąk króla Jana III Sobieskiego, a miejskie w 1703 r. od króla Augusta III Saskiego. W 1748 r. Raczki kupił Józef Pac, po którym odziedziczył je Ludwik Michał Pac. Pod jego rządami miasto zyskało znaczenie gospodarcze. Powstała garbarnia, serowarnia, manufaktury włókiennicze, rozwijał się handel zbożem. Wybudowano kościół i liczne budynki. Konfiskata dóbr Paca za jego udział w powstaniu listopadowym spowodowała upadek miasta. W 1870 r. Raczki utraciły prawa miejskie. Pod koniec XIX w. dzięki handlowi z Prusami i powszechnemu przemytowi koni i trzody chlewnej nastąpiło ponowne ożywienie gospodarcze. Proceder przemytniczy miał miejsce również w okresie międzywojennym. Druga wojna światowa przyniosła Raczkom poważne zniszczenia. Obecnie rozwija się funkcja letniskowa wsi. Jest ona ważnym punktem etapowym na trasie spływu Rospudą
Zachował się zabytkowy układ przestrzenny z XV w. Kościół par. p.w. Przenajświętszej Trójcy, klasycystyczny, murowany, trójnawowy, wybudowany w latach 1767 – 1811 wg projektu Piotra Aignera. W roku 1825 przebudował go Henryk Marconi. Wewnątrz cztery ołtarze, główny – murowany i boczne – drewniane. Dwie stele grobowe z 1 poł. XIX w., prawdopodobnie z warsztatu rzeźbiarza A. Canovy. Kilkanaście domów drewnianych i murowanych z 1 poł XIX w. oraz budynek dawnej manufaktury Paca.
PKS< poczta, ośrodek zdrowia, policja, restauracja, sklepy, schronisko PTSM, mechanika pojazdowa.
48,5 Z prawej strony, na wysokim brzegu, pozostałości niegdyś wspaniałej neogotyckiej rezydencji Ludwika Paca w Dowspudzie, znajdujące się w starym parku. Drewniany mostek na drodze do Dowspudy. Przed nim niezłe miejsce na biwak.
Dowspuda
Niewielka osada na pd. Od Raczek. W roku 1513 Bogdan Wołłowicz otrzymał pas pogranicznej puszczy i założył dwór Dowspuda. Jego syn Eustachy uzyskał nowe nadania w 1562 r. W roku 1635 dobra Dowspuda przeszły w ręce Paców. Ostatni z nich Ludwik Pac, generał wojsk polskich i francuskich wzniósł w Dowspudzie słynny pałac uwieczniony w porzekadle „wart pałac Paca a Pac pałaca”. Pierwszym budowniczym był Włoch Piotr Bosio, który pracował w latach 1820 – 23. Jego dzieło kontynuował również włoski architekt Henryk Marconi, który ukończył pała w 1827 r. Rzeźby wykonał Karol Aureli, natomiast malowidła były dziełem Mikołaja de Angelis i Jana Carelliego. Pałac wzorowany na angielskim neogotyku był budowlą dwukondygnacyjną z nadbudówką typu belweder. Centralną część zdobił dekoracyjny portyk służący za podjazd. Wąskie skrzydła boczne łączyły korpus główny budowli z ośmiobocznymi pawilonami zwieńczonymi attyką i sterczynami. Nad częścią cętralną wznosiły się lekkie ażurowe wieże zakończone spiczastymi hełmami. Podpiwniczenie pałacu było również dwukondygnacyjne. Sztukaterię zewnętrzną stanowiły dekoracyjne fryzy, gzymsy, ażurowa attyka i ostrołukowe okna. Pałac mieścił bogatą bibliotekę oraz zbiory malarstwa i rzeźby. Za udział Ludwika Paca w powstaniu listopadowym rząd carski skonfiskował mu dobra i nadał je w 1836 r. rosyjskiemu generałowi Sulimie. Sulima oraz jego następca Karcew doprowadzili do całkowitej dewastacji pałacu i jego rozbiórki w 1887 r. Zachowała się jedynie narożna wieża zwana „bocianią” oraz portyk i część przyziemna. Na terenie po
pałacowym znajduje się obecnie budynek Zespołu Szkół rolniczych a zabytkowa stajnia z 1825 r. została zaadoptowana na internat. Zachował się piękny park podworski rozciągający się na obszarze 13 ha. PKS, sklep.
52,0 Most drogowy na trasie Raczki-Augustów oraz wieś Chodorki. Po lewej stronie rozciągają się lasy Puszczy Augustowskiej. W rzece występują rozwidlenia i wyspy.
Chodorki
Wieś założona w XVI w. Pierwotnie zasiedlona przez ludność ruską, która z czasem spolonizowała się. Stanowisko archeologiczne – znalezisko odłupków kamiennych z okresu mezolitu.
54,3 Po prawej początek wsi Jaśki. Naprzeciwko niej dobre miejsce na biwak. Za wsią oba brzegi są zalesione. Rozpoczyna się ponad trzykilometrowy trudny odcinek spływu, na którym meandrujące koryto rzeki o niedostępnych brzegach, szybkim nurcie i zmieniającej się głębokości, tarasowane jest często przez wykroty i zwalone drzewa. Mamy przed sobą drugi przełom Rospudy.
57,6 Z lewej uroczysko Święte Miejsce, drewniany most drogowy, pole biwakowe. Na polance znajduje się ogrodzone miejsce kultu z kamiennymi i drewnianymi krzyżami oraz kapliczkami, sięgające swoimi początkami czasów pogańskich. Z lewej wpada do Rospudy strumyk łączący ją ze znajdującym się 400m. na pn. jez. Jałowo. Poniżej Świętego Miejsca rzeka staje się bezpieczniejsza, pozbawiona przeszkód.
Święte Miejsce
Starodawne miejsce kultu religijnego. Na miejscu kaplica i krzyże. Główne uroczystości odbywają się tu rokrocznie w dzień św. Jana (24 czerwca). Prawdopodobnie związane jest to z lokalizacją pierwszej cerkiewki na tym terenie. Wystawił ją ok. 1514 r. Bohdan Wołłowicz. Patronem świątyni był św. Jan Chrzciciel. Z biegiem czasu katolicyzm wyparł prawosławie z tego terenu, jednak termin tradycyjnego odpustu pozostał. Wg informacji na krzyżu ma on ponoć mieć 700 lat i być wystawiony przez ochrzczonych Jaćwingów. Wersja ta jest jednak mało prawdopodobna. Okoliczne jezioro Jałowe i struga Jałówka, okresowo zmieniające bieg otoczone są nimbem tajemniczej cudowności. Wg tradycji miały tu miejsce objawienia Matki Bożej.
61,1 Most drogowy. Po prawej stronie uroczysko Młyńsko, po lewej leśniczówka Topiłówka. Ok. 3 km dalej ostatnie miejsce do biwakowania ze źródełkiem W dalszym biegu rzeka wpływa na tereny moczarowate, coraz bardziej wijąc się pośród łąk, w trzcinowo-tatarakowym tunelu - zachowując jednak szybki nurt. Tylko po prawej stronie zbliża się czasem do terenów leśnych. Stopniowo koryto poszerza się do 10 i więcej metrów a zabagniona dolina rozszerza się do 1,5 km
68,5 Po lewej stronie, w zakolu, ujście rzeki Blizny i znajdujące się w odległości ok. 600m. pierwsze zabudowania wsi Szczebra
Szczebra
Wieś powstała na miejscu najstarszej rudni w Puszczy Perstuńskiej. Rudnia wzmiankowana w 1639 r. istniała prawdopodobnie już w XVI w. Pod koniec XVII w. stała tu karczma i niewielki folwark. Od 1715 r. Szczebra należała do Kazimierza Preycza, podłowczego litewskiego. Wokół dworu rozwinęła się wieś, która za czasów Antoniego Tyzenhauza została podniesiona do rangi miasta mającego stanowić konkurencję dla Augustowa. Miasto nie rozwinęło się jednak. W 1827 r. Szczebra była już małą wsią, liczącą zaledwie 18 domostw. Dawny układ urbanistyczny i drewniany kościół z XVIII w. zostały zniszczone w trakcie działań wojennych w 1941 r., gdy wieś znajdowała się na pograniczu sowiecko – niemieckim. W pobliskim lesie w latach 1941 – 44 Niemcy zamordowali ok. 8000 osób: Polaków, Żydów i jeńców sowieckich. W 1944 r. dla zatarcia śladów tzw. Kommando 1005 wydobyło część zwłok i spaliło. Na miejscu zbrodni płyta nagrobna. PKS, sklep.
Możliwość rozbudowania trasy spływu poprzez rzekę Bliznę do jez. Blizno, płynąc pod prąd dziką i często zabagnioną puszczańską rzeczką (ok. 36km w obie strony) niezbyt bystrą lecz posiadającą wiele naturalnych przeszkód, czasem trudnych do pokonania. Po drodze wiele mostków oraz około połowy drogi wieś Strękowizna.
Puszcza stopniowo zbliża się do koryta rzeki aby osiągnąć jej lewy, stromy brzeg przed ujściem do jez. Rospuda Augustowska.
70,8 Ujście rzeki do pn-zach. krańca jez. Rospuda o wysoko wznoszących się zalesionych brzegach. Płyniemy wzdłuż jeziora na pn-wsch.. Po ok. 0,5km płynięcia w stronę prawego brzegu wypukła wyspa Wianek. Następne 0,5 km dalej, po lewej półwysep Goła Zośka znany ze zlotów i obozów młodzieżowych. Płynąc dalej w obranym kierunku, przepływamy cieśninę łączącą jez. Rospuda z jez. Necko i mijając z lewej ujście kanału zwanego Klonownicą, płynąc dalej trzymając się prawego brzegu zobaczymy na przeciwnym brzegu budynki przystani, gdzie kończymy spływ.
